Bärfelde . Na polach znaleziono toporek z epoki kamiennej, ślad najdawniejszego osadnictwa. Wieś założona najpóźniej w XIII w. chyba przez ród Ursi (łac.), von Behr (niem.), grododzierzców Pełczyc do 1280, a co najmniej nazwę nadał.

  Hohengrape. Metrykę XIII-czną wsi stanowi kościół, a właściwie znajdująca sie w nim chrzcielnica. Przy nadaniu pobliskiego Laskowa (dziś gm. Przelewice) dla cystersów z Bierzwnika w 1330 r. wystąpił rycerz Herman de Grapow, może jednak z pyrzyckiego Starego / Nowego Chrapowa (gm. Bielice), gdzie znana też rodzina Grapowów w XIV w., która widocznie po 1315,  tj. po nabyciu ziemi pełczyckiej przez księcia szczecińskiego Ottona, przeniosła się do niej, otrzymała tam lenno właśnie w Chrapowie, nadając wsi nazwę.

Herzfelde. Śladami dawnego osadnictwa jest „Huński Grób” (Hünengrab) na polach wsi i zalesione wzgórze Schlossberg, „Góra Zamkowa”. Wieś chyba wydzielona w trakcie kolonizacji w końcu XIII w. z organizowanej przez rycerza Klausa = Mikołaja Witte wsi Klausdorf (dziś Płonno), w której w 1289 odnotowano 16 łanów nadwyżki (wieś kolonizacyjną zamykano zwykle w areale 64 łanów).

Wieś Jarosławsko (Gerzlow do 1945). W 1301 świadkiem margrabiego brandenburskiego w Strzelcach przy nadaniu dla cysterek z Pełczyc był m. in. Henryk de Gyslow, czyżby rycerz z Jarosławska? Bardzo to prawdopodobne ze względu na przedmiot czynności prawnej i brzmienie nazwy miejscowej.

Cosekendorf, Kosekendorp. Wieś opuszczona w Ziemi Pełczyckiej. Rod Wedlów, posiadających wtedy część Brzeziny w tej okolicy, 27 VI 1293 nadał cysterkom pełczyckim 7 łanów ziemi we wsi Cosekkendorphe, z łąkami, bagnami, wodami, rzekami, młynami istniejącymi i planowanymi do zbudowania, lasami, zagajnikami, etc., co oznacza, że wieś na prawie niemieckim już wtedy byla mierzona na łany.

Krzynki  -  wieś (do 1945 Krining). Śladami najstarszego osadnictwa odnaleziono groty strzał z epoki kamiennej (5000–2000 p. n. e.). Osada z VI- X w. położona była przy płd.- wsch. brzegu jez. Wielkie Połcko ; zdaniem lokalnego archeologa nowomarchijskiego Buchholza (w 1931) zasiedlona też w latach 950-1250.

Istnienie słowiańskiej osady ok. 1 km na płd. od wsi dzisiejszej wsi nad Płonią dopatrzono się  w miejscu nazwy terenowej Niepölzig Ort w obszarze Żydowa. Z miejsca tego mogli być mieszkańcy przeniesieni do Niepołcka. 

Pierwsza wzmianka o Sarniku  pochodzi z 1337 r. Ta wieś w ziemi pełczyckiej liczyła wtedy 54 łany, w tym parafii - 4, kościoła - 1 łan. Z tytułu użytkowania Dankowskiej Puszczy wieś zobowiązana była do składania daniny w owsie puszczańskim. Rycerz Syfrit / Zygfryd von Flatow z Sarnika 1 IV 1469 obecny był wśród składających elektorowi brandenburskiemu Fryderykowi II hołd lenny rycerstwa ziemi pełczyckiej, do czego było zobowiązane na podstawie układu myśliborskiego w sprawie losów księstwa szczecińskiego.

Pogląd o istnieniu tu grodziska wczesnośredniowiecznego  wymaga potwierdzenia. Wieś została założona przez ród rycerski Sydow (od ich nazwiska wywodzi się nazwa miejscowości). Rodzina ta przybyła do Nowej Marchii z margrabiami brandenburskimi. Pierwsi tam znani to: Henryk de Sydowe (1272 r.) i Jan de Sydow (1284 r.). Na  ziemi pełczyckiej osiedli zapewne po 1280 r. - po zajęciu jej przez margrabiego Albrechta III.