Wielki rycerski ród pomorski von Behr ( łac. Ursus ). Pochodził z Westfalii, księstwa sasko–lauenburskiego (Eberhard 1189, Henryk Ursus 1194), z którego wywodzili się ministeriałowie i lennicy biskupów z Minden i Osnabrück. Behr w jęz. łacińskim Ursi, to tyle co niedźwiedź.

W pierwszej połowie XIII w. przenieśli się do Meklemburgii,  ks. Rugii, hrabstwa Gützkow, stąd do ziemi pełczyckiej, potem białogardzkiej, słupskiej. Ziemię pełczycką posiedli z rąk książąt pomorskich.

 
Herb rodowy rodziny rycerskiej von Behr

Rycerz Lippold dominus de Berensteyn (tj. pan z Pełczyc, Bernstein), z żoną Małgorzatą i synem Harnidem, nadał 20 łanów w „ziemi swej” (in terra nostra) między Boguszynami i Przekolnem zakonowi św. Wiktora Paryskiego reguły benedyktyńskiej.

Pomiędzy Boguszynami a Przekolnem - zaznaczone przypuszczalne
okolice nadania wiktorynom. Mapa: 5 x 6 km.

Dokument nadawczy bez daty, datowany na najpóźniej ok. 1250, przed 1280, lub raczej krótko po czy ok. 1260, bo wtedy biskup kamieński otrzymał polecenie papieskie by wiktorynów w swej diecezji osiedlił, a w 1260 książę Barnim I,  osiedlał ich we Wkryujściu. Do tego znane są przed 1280 prawa biskupa kamieńskiego do ziemi pełczyckiej.

Ofiarodawcą był zapewne Lippold II jeden z synów Lippolda I (ten świadkiem czynności biskupa szweryńskiego 1224), znany na Pomorzu z lat 1237–1294, brat Dietricha I (ten do 1264), Harnida (1240-49), Ulryka, Fryderyka, Henryka (1243). W ziemi pełczyckiej osiadł może w latach 50. czy 60.

1650 r. - niedźwiedz w herbie miasta.

Pozycja Behrów w ziemi pełczyckiej była niezwyczajna. Lippold pisze wszak o terra nostra, co raczej wyklucza posiadanie zwykłego lenna. Chodziło o własność (?). Na szczególne ich tu znaczenie wskazują nazwy miejscowe, które ich tu upamiętniają: Pełczyc (Bernstein) i wsi Bolewice (Bärfelde).

To oni prowadzili tu akcję kolonizacyjną w czasach Barnima I. Synowie Lippolda II, Dietrich (znany z lat 1248–1281) i Lippold III, panowie Pełczyc, nadali temu ośrodkowi ziemskiemu prawa miejskie i 120 łanów. Ziemia pełczycka w 1280 z pomocą biskupa kamieńskiego Hermana przeszła na margrabiów brandenburskich linii młodszej Askańczyków, którzy w 1290 potwierdzili nadanie praw miejskich.

Uczynili to znów w 1298 margrabiowie linii starszej po przejęciu obszaru, powołując się na przywilej Behrów. Pamiątką po Behrach jest też niedźwiedź w herbie Pełczyc.

"Nowomarchijskie Miasta" - niedźwiedz podparty o drzewo dębu.

Behrowie zniknęli z ziemi pełczyckiej przed 1280 i pod władzą margrabiów nie pozostawali. Być może przez pokrewieństwo z nimi imię Lippold pojawia się na początku XIV w. w rodzie pełczyckich Billerbecków.                                           

Opracowanie:  prof. Edward Rymar
Opracowanie graficzne: Grzegorz Górecki